<p>W 11. wersecie Psalmu 42 psalmista zwraca się do samego siebie, pytając, dlaczego odczuwa tak wielki smutek i przygnębienie. Wie, że B&oacute;g jest jego zbawieniem i jego Bogiem, a jednak jego dusza pogrążona jest w smutku i udręce. Choć w danej chwili może sobie tego nie uświadamiać, psalmista mocno trzyma się głębokiej prawdy: <em>B&oacute;g jest zawsze blisko, nawet pośr&oacute;d smutku i życiowych burz</em>.</p>
<p>Słowo <em>&bdquo;nadzieja&rdquo;</em> ma w tym wersecie szczeg&oacute;lne znaczenie. Psalmista nie prosi Boga o uwolnienie z obecnej sytuacji ani o spełnienie każdego jego życzenia; prosi raczej, by B&oacute;g go podtrzymał i pom&oacute;gł mu przetrwać pr&oacute;bę. Przywołuje na pamięć Bożą wierność okazaną w przeszłości i jest pewien, że B&oacute;g pozostanie wierny r&oacute;wnież w przyszłości.</p>
<p>Gdy czujemy się przytłoczeni lub zniechęceni, <em>Psalm 42,11</em> przypomina nam, że nie jesteśmy sami. Psalmista doświadczał tych samych uczuć co my, a jednak pokładał nadzieję w Bogu. Gdy następnym razem ogarnie nas smutek lub niepok&oacute;j, naśladujmy przykład psalmisty: skupiajmy się na Bożej wierności z przeszłości i ufajmy Mu &ndash; On bowiem pomoże nam przejść przez wszelkie pr&oacute;by, jakie nas czekają.</p>
<p>Werset ten stanowi kolejne potwierdzenie, że trudne chwile są nie tylko przejściowe, ale i konieczne. Przypomina nam, że smutek, niepok&oacute;j i rozpacz to emocje, kt&oacute;rych każdy z nas doświadcza w pewnym momencie życia, i że musimy pamiętać: <em>B&oacute;g jest zawsze obecny, oferując nam siłę i nadzieję</em>.</p>